Home
HomeMaart 2008 - De knoop hadden we al doorgehakt en we waren druk bezig om zoveel mogelijk informatie te verzamelen over wat er zoal bij een emigratie kwam kijken. Toen hoorden we over de emigratiebeurs in Nieuwegein. Moesten we daar heen? Mwah, baat het niet, dan schaadt het niet. En wie weet konden we informatie vinden om te beslissen waar we nou uiteindelijk heen wilden - Alberta (hoofdstad Calgary) of Manitoba (hoofdstad Winnipeg).
De provincie Alberta (& British Columbia) is ons bekend, we waren er al eens op vakantie en je zit daar letterlijk met je kont tegen de Rocky Mountains aan. Erg mooi gebied dus, alleen wisten we ook dat deze provincie erg snel groeit i.v.m. de olie die ze daar in het noorden hebben gevonden. Alle huizenprijzen en kosten voor levensonderhoud stijgen daardoor evenzo hard mee.
Manitoba is onbekender, het lijkt meer op South Dakota, waar ik ooit twee jaar op school zat. Maar, omdat het 'onaantrekkelijker' lijkt voor de gemiddelde immigrant, zijn de kosten voor levensonderhoud (gas, water, licht, boodschappen) en de gemiddelde huizenprijzen beduidend lager. Maar, we zijn daar nog nooit geweest.
Bij binnenkomst eerst eens gepraat met een verhuisbedrijf uit Alkmaar. Zij wisten alles over het vervoeren van spullen naar Canada, wat dat kost en welke papieren je nodig hebt. We namen de info mee, om over na te denken.
Daarna naar de Canada stand, waar we informatie inwonnen bij de ambassade over het wel of niet meedoen aan een Provincial Nominee Program (zie andere onderwerp op dit weblog). Ach, zei die meneer, doe het voor de ervaring. Zelfs als je besluit dit programma niet te volgen, ben je in ieder geval een ervaring rijker en heb je nieuwe contacten gelegd.
Ook vroegen we nog hoeveel mensen hun aanvraag zelf invullen en hoeveel het laten invullen. De meneer van de ambassage was slim, vond ons ook slim genoeg en liet ons zelf de conclusie trekken. En die conclusie was - we doen het zelf.
Op naar de stand van Alberta. Want naast de ambassade, hadden een aantal Canadese provincies ook hun eigen stand op de beurs. De mevrouw daar vertelde vrijuit over de mogelijkheden, de natuur en de meest gevraagde arbeidskrachten in Alberta. Maar, ze vertelde ook over de problemen die Alberta heeft. Tekort aan huizen, stijgende kosten voor levensonderhoud, gebrek aan goede werknemers, etc. We namen wat folders mee, stelden nog wat algemene vragen en liepen verder. Thank you.
Toen naar de stand van Manitoba. Klein detail dat mij meteen opviel: de stand van Alberta had een hoge balie met een mevrouw erachter, waardoor er een duidelijke scheiding was tussen de bezoeker en de mevrouw. Bij de stand van Manitoba was geen balie. De mensen stonden letterlijk tussen de bezoekers in. Tsja, misschien mijn gebrek, omdat ik hier op mijn werk ook mee te maken heb, maar het doet veel vriendelijker aan.
We raakten met een meneer van het Manitoba Labour and Immigration Office in gesprek en vroegen naar de levensomstandigheden in Manitoba. Hij vertelde dat deze provincie ook groeide, maar zonder de grillige nukken van andere provincies. We vroegen hem over het weer, omdat we daar heftige verhalen over gelezen hadden (wintertemperaturen van -30 graden Celsius). Hij stelde ons gerust en al met al raakten we overtuigd, dat Manitoba kan bieden wat wij zoeken. We namen nog meer folders mee, kregen zijn visitekaartje en namen afscheid. Waarop hij heel hard moest lachen toen hij mijn naam hoorde. Ja, ik wist dat er nog een Will Smith was, en ja die was iets bekender.
We namen nog een broodje en reden naar huis met een hoofd vol informatie en met meer duidelijkheid over onze toekomst.
De provincie Alberta (& British Columbia) is ons bekend, we waren er al eens op vakantie en je zit daar letterlijk met je kont tegen de Rocky Mountains aan. Erg mooi gebied dus, alleen wisten we ook dat deze provincie erg snel groeit i.v.m. de olie die ze daar in het noorden hebben gevonden. Alle huizenprijzen en kosten voor levensonderhoud stijgen daardoor evenzo hard mee.
Manitoba is onbekender, het lijkt meer op South Dakota, waar ik ooit twee jaar op school zat. Maar, omdat het 'onaantrekkelijker' lijkt voor de gemiddelde immigrant, zijn de kosten voor levensonderhoud (gas, water, licht, boodschappen) en de gemiddelde huizenprijzen beduidend lager. Maar, we zijn daar nog nooit geweest.
Bij binnenkomst eerst eens gepraat met een verhuisbedrijf uit Alkmaar. Zij wisten alles over het vervoeren van spullen naar Canada, wat dat kost en welke papieren je nodig hebt. We namen de info mee, om over na te denken.
Daarna naar de Canada stand, waar we informatie inwonnen bij de ambassade over het wel of niet meedoen aan een Provincial Nominee Program (zie andere onderwerp op dit weblog). Ach, zei die meneer, doe het voor de ervaring. Zelfs als je besluit dit programma niet te volgen, ben je in ieder geval een ervaring rijker en heb je nieuwe contacten gelegd.
Ook vroegen we nog hoeveel mensen hun aanvraag zelf invullen en hoeveel het laten invullen. De meneer van de ambassage was slim, vond ons ook slim genoeg en liet ons zelf de conclusie trekken. En die conclusie was - we doen het zelf.
Op naar de stand van Alberta. Want naast de ambassade, hadden een aantal Canadese provincies ook hun eigen stand op de beurs. De mevrouw daar vertelde vrijuit over de mogelijkheden, de natuur en de meest gevraagde arbeidskrachten in Alberta. Maar, ze vertelde ook over de problemen die Alberta heeft. Tekort aan huizen, stijgende kosten voor levensonderhoud, gebrek aan goede werknemers, etc. We namen wat folders mee, stelden nog wat algemene vragen en liepen verder. Thank you.
Toen naar de stand van Manitoba. Klein detail dat mij meteen opviel: de stand van Alberta had een hoge balie met een mevrouw erachter, waardoor er een duidelijke scheiding was tussen de bezoeker en de mevrouw. Bij de stand van Manitoba was geen balie. De mensen stonden letterlijk tussen de bezoekers in. Tsja, misschien mijn gebrek, omdat ik hier op mijn werk ook mee te maken heb, maar het doet veel vriendelijker aan.
We raakten met een meneer van het Manitoba Labour and Immigration Office in gesprek en vroegen naar de levensomstandigheden in Manitoba. Hij vertelde dat deze provincie ook groeide, maar zonder de grillige nukken van andere provincies. We vroegen hem over het weer, omdat we daar heftige verhalen over gelezen hadden (wintertemperaturen van -30 graden Celsius). Hij stelde ons gerust en al met al raakten we overtuigd, dat Manitoba kan bieden wat wij zoeken. We namen nog meer folders mee, kregen zijn visitekaartje en namen afscheid. Waarop hij heel hard moest lachen toen hij mijn naam hoorde. Ja, ik wist dat er nog een Will Smith was, en ja die was iets bekender.We namen nog een broodje en reden naar huis met een hoofd vol informatie en met meer duidelijkheid over onze toekomst.